Wyżywienie w vanie: gotowanie, przechowywanie, zaopatrzenie

Spór rozstrzyga się mniej na komforcie, a bardziej na tym, czego każde rozwiązanie wymaga od reszty vana.

• • Gaz — nie do pobicia gęstość energii i pełna niezależność od banku akumulatorów: kartusz 450 g wystarcza na rząd dziesięciu ciepłych posiłków. W zamian wymaga stałej wentylacji dolnej i poważnej kontroli złączy — tlenek węgla nie ostrzega.
• • Indukcja — brak spalania na pokładzie, więc brak ryzyka CO i kondensacji od płomienia. Ale płyta pobiera około 2 kW: to zakłada odpowiednio dobraną przetwornicę, bank litowy i okablowanie zdolne przyjąć ten pobór. W praktyce indukcji nie dodaje się do istniejącej instalacji — decyduje się o niej wcześniej.
• • Jedno i drugie — najczęstsza konfiguracja u jeżdżących cały rok: indukcja przy pełnym banku lub na prądzie z zewnątrz, gaz w rezerwie, gdy brakuje słońca. Redundancja jest tu lepsza od elegancji.

Lodówka sprężarkowa 12 V pobiera 30 do 60 Ah na dobę latem — często największa pozycja w vanie po ogrzewaniu. Trzy dźwignie działają, zanim jeszcze wymieni się urządzenie:

• • Zabudowa — lodówka przyklejona do ściany wystawionej na południe pracuje bez przerwy. Kilka centymetrów pustki powietrznej i wentylacja z tyłu dają więcej niż mocniejsza sprężarka.
• • Format — urządzenie otwierane od góry zatrzymuje chłód przy każdym otwarciu, inaczej niż pionowe drzwi, które go wylewają. To zysk trwały, nie ustawienie.
• • Nastawa — niepotrzebne obniżanie temperatury szybko podwaja zużycie. Ustawiać na przechowywanie, nie na mrożenie, chyba że naprawdę jest taka potrzeba.

A lodówka termoelektryczna pozostaje klasycznym fałszywym przyjacielem: tania, pobiera prąd bez przerwy przy skromnej różnicy temperatur — akceptowalna z alternatora w jeździe, rujnująca na biwaku.

Realną autonomię żywnościową mierzy się liczbą dni, które da się wytrzymać, gdy lodówka przestanie działać. Stąd prosta zasada: trzy dni prowiantu, który nie wymaga ani chłodu, ani długiego gotowania — podgotowane strączki, konserwy, produkty skrobiowe, orzechy.

Reszta to kwestia rotacji: ten zapas nie jest muzeum, zjada się go i uzupełnia przy zwykłych zakupach. Zapas awaryjny, którego nigdy się nie narusza, traci ważność dokładnie w dniu, w którym miał posłużyć.

Ostatnia, często pomijana sprawa: woda do gotowania. Ugotowanie makaronu czy ryżu zużywa wodę pitną, którą bilans wodny musi przewidzieć. Na dłuższym postoju preferowanie potraw bez odcedzania zmienia rachunek bardziej, niż się wydaje.